για την ηθική αξιολόγηση των ταινιών και άλλων παρεμφερών έργων

Είναι η ηθική αξιολόγηση μιας ταινίας ασήμαντη μπρος στην αισθητική της αξιολόγηση; Μπορούμε να θεωρούμε άξια μια ταινία μόνο και μόνο για την τεχνική ή αισθητική της αρτιότητα και τη φορμαλιστική της επιδεξιότητα, χωρίς να εξετάζουμε τον ηθικό της αντίκτυπο; Χωρίς να βλέπουμε αν καλλιεργεί το φόβο, αν ποντάρει στα κόμπλεξ μας, αν σπεκουλάρει πάνω στη διέγερση της αδρεναλίνης για κρατήσει το ενδιαφέρον μας ερεθίζοντας τον αμφιβληστροειδή χωρίς να έχει τίποτε να πει, πέρα από το να αναπαράγει το κενό στη διαπασών;
Μπορούμε να αποτιμούμε ένα έργο τέχνης αγνοώντας το ηθικό του αποτύπωμα;

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ, κωμωδία μικρού μήκους

Κρίμα να πάει χαμένο, το καημένο.  Με αφορμή το  πρόγραμμα έκτακτης χρηματοδότησης του ΥΠΠΟΑ, θυμήθηκα τα νιάτα μου και έγραψα μια κωμωδία μικρού μήκους, αλλά το γέλιο που έπεσε με τον αχταρμά διεκπεραίωσης του προγράμματος ήταν ανώτερο. Παρόλα αυτά, είναι αστείο σενάριο και θα είχε πλάκα να γίνει από  κάποιον/α που θα μπορούσε να το κάνει ταινία, καθότι δεν είναι από αυτά που εγκρίθηκαν, κι εγώ αδυνατώ. Το διαθέτω, λοιπόν, σε όποιον/α σκηνοθέτη/τρια θα είχε τα φόντα και τα μέσα για μια 15λεπτη κωμωδία και χρειαζόταν ένα σενάριο.
Όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να το διαβάσει ολόκληρο εδώ: ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ, σενάριο μικρού μήκους