φωτεινά παραδείγματα

Μέσα σε λίγες μέρες η ανθρωπότητα απέκτησε δύο φωτεινά παραδείγματα, στις δύο πρώην ανταγωνιστικές υπερδυνάμεις.
Στη Ρωσία, το παράδειγμα του
Navalny δείχνει έναν άνθρωπο που βάζει το καλό του λαού του πάνω από τη ζωή του, ενάντια στη στυγνή ολιγαρχία του Putin, κοιτάζοντας άφοβα τους δολοφόνους και δεσμοφύλακές του στα μάτια. Ένα πρότυπο ηρωισμού, ξεχασμένου στην εποχή μας, την παραδομένη στον μικροπρεπή ωφελιμισμό και στον λιγόψυχο “ρεαλισμό”.
Στις ΗΠΑ, το παράδειγμα της
Amanda Gorman δίνει την εικόνα μιας νιότης γεμάτης ποίηση, όραμα και πίστη στο μέλλον, που είχαμε ξεχάσει. Ένα κορίτσι, που λόγω χρώματος και κοινωνικής τάξης θα ήταν καταδικασμένο στη χαμέρπεια, προβάλει τον ανθό της άφοβα στους άσχημους καιρούς για φωνάξει ότι η ομορφιά είναι εδώ!
Ναι, υπάρχει ελπίδα. Ενάντια στους καταπιεστές και στους υποδουλωμένους, ενάντια στην ασχήμια και στην υποκρισία, ενάντια στους μοιρολάτρες και στους κυνικούς, ενάντια σε όλους αυτούς που μεμψιμοιρούν για την κατάντια του ανθρώπου από αρχαιοτάτων χρόνων, υπάρχει ομορφιά, πνεύμα, αλήθεια, μεγαλοψυχία και γενναιότητα στη φύση του ανθρώπου. Υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει πάντα.

μοιρολόγι για όσους πήγαν στα χαμένα

Κλαίει κανείς για αυτόν που πήγε άκλαυτος
τον παρία τον άχρηστο και τον χαμένο
που ο χαμός του κανέναν δεν ένοιαξε
ούτε έγινε αντιληπτός
εκτός από τις υπηρεσίες του δήμου που έπρεπε να τον απομακρύνουν
κλαίει κανείς για αυτόν που θα μπορούσε να ήταν ο καθένας
αν είχε τη μοίρα του
και ο χαμός του δεν γινόταν αντιληπτός
παρά σαν ένα ασήμαντο κενό στον χώρο
όταν άδειασαν τη γωνιά του οι δημοτικοί υπάλληλοι
κλαίει κανείς για αυτόν που δεν ένοιωσε την απουσία του
παρά μόνο ο χώρος που έπιανε
κλαίει κανείς εκτός από τον χώρο
και το σύμπαν των μορφών του
που τον έχασαν
παρόλα τα αστέρια που τον συντρόφευαν τη νύχτα
τον ήλιο που τον καλημέριζε
το νερό της βρύσης που τον ξεδιψούσε
τα πουλιά της άνοιξης
κλαίνε και πονάνε για τον χαμό του
τα στοιχεία του κόσμου
που έκαναν τα πάντα για αυτόν
σαν παιδί τους
σπαράζουν τώρα δυο φορές
μια για τον χαμό του
και δυο για τη ζωή που πήγε χαμένη.

ο “θεός” της ευσπλαχνίας

Αν και δεν είμαι Χριστιανός, ούτε πιστεύω σε κάποιον άλλο «θεό» από τις γνωστές θρησκείες (όπως έγραψα εδώ), οφείλω να ομολογήσω τη συγκίνηση που μου προκαλεί το μήνυμα του Χριστού. Δεν με συγκινούν καθόλου τα θαύματα και η μετα-ιουδαϊκή θεολογία του, ούτε τα πιστεύω στο ελάχιστο. Τα θεωρώ καθαρό πλασάρισμα για να περάσει το μήνυμα, που είναι το πιο σημαντικό, και αυτό κρατώ από όλο το χριστιανισμό. Το μήνυμα της αγάπης.

Ανεξάρτητα από την εξέλιξη του χριστιανισμού στην πράξη από τους ιεράρχες και τους πιστούς του (που κήρυξαν αιμοσταγείς πολέμους εν ονόματι της πίστεώς τους), το μήνυμα ήρθε για να μείνει, αφού εγγράφηκε για πρώτη φορά στη συλλογική συνείδηση του ανθρώπου. Read More

ο αγέννητος θεός

Έχω σταματήσει να πιστεύω στη χριστιανική μυθολογία από τα 14, όταν η άμωμος σύλληψης της Θεοτόκου έπαυσε να με πείθει. Ήταν καλοκαίρι του ’73 και δούλευα τσιράκι στις οικοδομές, στη Βέροια, μαζί με τον μπαμπά μου, που ήταν αρχι-μάστορας. Ένας φοιτητής, που σπούδαζε Θεσσαλονίκη, και δούλευε εργάτης στις διακοπές, ήταν για μένα το πνεύμα της ελευθερίας, με τα μακριά μαλλιά του και τον Σαββόπουλο.  Τον είχα από κοντά, και κάποια στιγμή, εκεί στο μεσημεριανό κολατσιό, ανάμεσα στο ψωμοτύρι και την ντομάτα, γκρέμισε τη θρησκεία μου με μία μόνο φράση του: «καλά πιστεύεις ότι η Παρθένος Μαρία ήταν παρθένα και έκανε τον Χρηστό επειδή μύρισε ένα κρίνο;» Αυτό ήταν. Read More