Μια κοινωνία στάσιμη

Σοβαρά τώρα, γίνονται ακόμη αγιασμοί στα σχολεία της Ελλάδας;;; Και έχουμε εξοργιστικά περιστατικά όπως με τον παπά στο Αμύνταιο, χωρίς να αντιδράσει κανείς;! Ζήτησε και συγνώμη η διευθύντρια και άκουσε τον εξάψαλμο με σκυφτό κεφάλι, μαζί με όλους τους καθηγητές. (Link εδώ)

Μιλάμε για βιασμό της Παιδείας και του Κράτους και της Κοινωνίας από το παπαδαριό, κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση, αδιαμαρτύρητα. Κανείς δεν τολμάει να το σταματήσει. Κάθε χρόνο τα ίδια.
Όλα συνεχίζουν απαράλλαχτα σε αυτή τη χώρα, λες και έχει σταματήσει ο χρόνος. Σε όλα τα πεδία!
(Δείτε πώς τρώμε τη σκόνη της Πορτογαλίας εδώ)

Η ελληνική κοινωνία πια δεν εξελίσσεται. Είναι ένας στάσιμος οργανισμός χωρίς δυναμισμό. Τα δυναμικά άτομα είναι ελάχιστα μπροστά στο πλήθος των παθητικών και δεν καταφέρνουν να κάνουν τη διαφορά. Βάλε και τη γήρανση του πληθυσμού και τη μετανάστευση των νέων, την κάτσαμε τη βάρκα.
Δεν γίνεται να μην το βλέπουμε αυτό και να το παίζουμε ωραίοι γιατί εμείς «ξέρουμε να ζούμε» και έχουμε ωραία τοπία (όσα δεν έχουμε τσιμεντώσει και ερημώσει) με αρχαία ιστορία (που καλύτερα να μην είχαμε, αν τη χρησιμοποιούμε για να κρύβουμε τη γύμνια μας).
Με τέτοια διαστρεβλωμένη εικόνα της πραγματικότητας, απλά εθελοτυφλούμε και δεν έχει σωτηρία.
Εκτός αν έρθει από έξω. Είτε μέσω της ένωσης με την Ευρώπη είτε μέσω του brain gain, αν έρθουν κάποια μυαλά (ελληνικά ή ξένα). Ποιος, όμως, σοβαρός θα έρθει και θα φέρει τα παιδιά του σε σχολεία με αγιασμούς και προσευχές, σε μια Ελλάδα Ελλήνων Χριστιανών; Γιατί εκεί είμαστε ακόμη!

Ελλάδα

Τελευταία έξοδος Αφγανιστάν

Ενώ εμείς, οι απλοί άνθρωποι, προσπαθούμε να τα φέρουμε βόλτα όπως μπορούμε, κάποιοι άλλοι κάνουν ό,τι μπορούν να φέρουν τον κόσμο άνω κάτω.
Αυτό που έκαναν οι Αμερικάνοι στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής (με τη βοήθεια και των Ευρωπαίων συμμάχων τους, δυστυχώς) σκόρπισε ερείπια και δυστυχία, νεκρούς και καταστροφές, ενώ οδήγησε τη Δύση στην εξευτελιστική ήττα που βιώνει θεαματικά τώρα στο Αφγανιστάν.
Πρόκειται για μια σειρά εκκωφαντικών λαθών, που ξεκίνησε από την επέμβαση στο Ιράκ και μετά.
 

Read More

τα αφεντικά των τεχνών

Με αφορμή τις θεατρικές επιχορηγήσεις (για τις οποίες δεν έχω γνώμη), μια γενικότερη άποψη για το τι συμβαίνει στον χώρο των περισσοτέρων Τεχνών, το οποίο μας διαφεύγει.
Έχουμε την εντύπωση ότι αυτός ο χώρος διαμορφώνεται από τα έργα των καλλιτεχνών.
Νομίζουμε ότι ζωγράφοι, φωτογράφοι, λογοτέχνες, σκηνοθέτες, συνθέτες, σεναριογράφοι, θεατρικοί συγγραφείς, χορογράφοι, χορευτές, ηθοποιοί, κλπ., είναι αυτοί που δίνουν το στίγμα και το ύφος στις Τέχνες που υπηρετούν.
Μόνο που δεν είναι παρά “υπηρέτες”. Τα “αφεντικά” είναι κάποιοι άλλοι.
Εκδότες και επιμελητές εκθέσεων (curators), γκαλερίστες και ατζέντηδες, μουσικοί παραγωγοί και κριτικοί με επιρροή, διευθυντές φεστιβάλ και πολιτιστικών οργανισμών, “επιτροπάκηδες” που γνωμοδοτούν για χρηματοδοτήσεις, που κρίνουν τι αξίζει και τι όχι, που επιβραβεύουν και απορρίπτουν,
αυτοί είναι που αποφασίζουν και διαμορφώνουν καθοριστικά το καλλιτεχνικό τοπίο. Στην τελική, αυτοί είναι οι δημιουργοί(!)
Ας τους βγάλουμε από την αφάνεια, και ας τους αναγνωρίσουμε σαν υπερ-καλλιτέχνες, αποδίδοντας τα εύσημα κατευθείαν σε αυτούς.