υπόλογος στον Λόγο

Δεν είμαι υπόλογος στους ανθρώπους
είμαι υπόλογος απέναντι σε “Αυτό”
που μας έφερε εδώ
κι έδωσε λόγο στους ανθρώπους
στον λόγο του λόγου μας, στον Λόγο
(με το λάμδα διπλασιασμένο σε γράμμα κεφαλαίο)
στην πηγή και στο τέλος
στον άγνωστο σκοπό που υπηρετούμε όλοι και το κάθε τι
χωρίς να ξέρουμε γιατί
σε “Αυτό” είμαι υπόλογος εγώ
όπως και εσύ.

Ωδή στη φθαρτότητα

Νομίζω ότι το δραστικότερο συμβάν στη συμπεριφορά των ανθρώπων είναι η φθαρτότητά τους,
το γεγονός ότι αργά ή γρήγορα θα φθαρούν και το ξέρουν, επενεργεί διαρκώς πάνω τους,
σαν τη δύναμη της βαρύτητας,
τους έλκει διαρκώς προς τα κάτω και τους γειώνει,
καμπυλώνει τους τρόπους τους και δίνει πλαστικότητα στις μορφές τους,
τους κάνει κυρτούς και σκύβουν είτε για να αγκαλιάσουν είτε για να μαχαιρώσουν,
με την ίδια κρυφή απόγνωση αλλά με διαφορετική ελπίδα ο καθένας.

10.6.

Στην αρχή νόμιζα ότι έκλεβα για τα λεφτά.
Για αυτό νόμιζα άνοιγα τα σπίτια και τρύπωνα στα μαγαζιά αυτής της άγνωστης πόλης.
Μετά κατάλαβα ότι τα έκανα όλα αυτά για να δημιουργήσω μια σχέση μαζί της.