Τελευταία έξοδος Αφγανιστάν

Ενώ εμείς, οι απλοί άνθρωποι, προσπαθούμε να τα φέρουμε βόλτα όπως μπορούμε, κάποιοι άλλοι κάνουν ό,τι μπορούν να φέρουν τον κόσμο άνω κάτω.
Αυτό που έκαναν οι Αμερικάνοι στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής (με τη βοήθεια και των Ευρωπαίων συμμάχων τους, δυστυχώς) σκόρπισε ερείπια και δυστυχία, νεκρούς και καταστροφές, ενώ οδήγησε τη Δύση στην εξευτελιστική ήττα που βιώνει θεαματικά τώρα στο Αφγανιστάν.
Πρόκειται για μια σειρά εκκωφαντικών λαθών, που ξεκίνησε από την επέμβαση στο Ιράκ και μετά.
 

Read More

τα αφεντικά των τεχνών

Με αφορμή τις θεατρικές επιχορηγήσεις (για τις οποίες δεν έχω γνώμη), μια γενικότερη άποψη για το τι συμβαίνει στον χώρο των περισσοτέρων Τεχνών, το οποίο μας διαφεύγει.
Έχουμε την εντύπωση ότι αυτός ο χώρος διαμορφώνεται από τα έργα των καλλιτεχνών.
Νομίζουμε ότι ζωγράφοι, φωτογράφοι, λογοτέχνες, σκηνοθέτες, συνθέτες, σεναριογράφοι, θεατρικοί συγγραφείς, χορογράφοι, χορευτές, ηθοποιοί, κλπ., είναι αυτοί που δίνουν το στίγμα και το ύφος στις Τέχνες που υπηρετούν.
Μόνο που δεν είναι παρά “υπηρέτες”. Τα “αφεντικά” είναι κάποιοι άλλοι.
Εκδότες και επιμελητές εκθέσεων (curators), γκαλερίστες και ατζέντηδες, μουσικοί παραγωγοί και κριτικοί με επιρροή, διευθυντές φεστιβάλ και πολιτιστικών οργανισμών, “επιτροπάκηδες” που γνωμοδοτούν για χρηματοδοτήσεις, που κρίνουν τι αξίζει και τι όχι, που επιβραβεύουν και απορρίπτουν,
αυτοί είναι που αποφασίζουν και διαμορφώνουν καθοριστικά το καλλιτεχνικό τοπίο. Στην τελική, αυτοί είναι οι δημιουργοί(!)
Ας τους βγάλουμε από την αφάνεια, και ας τους αναγνωρίσουμε σαν υπερ-καλλιτέχνες, αποδίδοντας τα εύσημα κατευθείαν σε αυτούς.

υπόλογος στον Λόγο

Δεν είμαι υπόλογος στους ανθρώπους
είμαι υπόλογος απέναντι σε “Αυτό”
που μας έφερε εδώ
κι έδωσε λόγο στους ανθρώπους
στον λόγο του λόγου μας, στον Λόγο
(με το λάμδα διπλασιασμένο σε γράμμα κεφαλαίο)
στην πηγή και στο τέλος
στον άγνωστο σκοπό που υπηρετούμε όλοι και το κάθε τι
χωρίς να ξέρουμε γιατί
σε “Αυτό” είμαι υπόλογος εγώ
όπως και εσύ.

Ωδή στη φθαρτότητα

Νομίζω ότι το δραστικότερο συμβάν στη συμπεριφορά των ανθρώπων είναι η φθαρτότητά τους,
το γεγονός ότι αργά ή γρήγορα θα φθαρούν και το ξέρουν, επενεργεί διαρκώς πάνω τους,
σαν τη δύναμη της βαρύτητας,
τους έλκει διαρκώς προς τα κάτω και τους γειώνει,
καμπυλώνει τους τρόπους τους και δίνει πλαστικότητα στις μορφές τους,
τους κάνει κυρτούς και σκύβουν είτε για να αγκαλιάσουν είτε για να μαχαιρώσουν,
με την ίδια κρυφή απόγνωση αλλά με διαφορετική ελπίδα ο καθένας.